تبلیغات
قالب وبلاگ قالب وبلاگ
گراند سینما - نقش درمانی سینما
 
گراند سینما
سینما آینه زندگی
صفحه نخست           تماس با مدیر         پست الکترونیک               RSS                    ATOM
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : آقـــای بازیگـــر
نظرسنجی
نقش دیپلماسی سینما در سیاست امروز به چه میزان است؟







آیا سینما می­تواند نقش درمانی داشته باشد؟؟؟

 

 

پیش از پرداختن به این جنبه باید دانست که بخش قابل توجهی از سینما همچون سایر آفریده­های هنری ، برآمده از امیال سرکوفته و آرزوهای تحقق نیافته است. جز این، سینما نیز همچون سایر هنرها محصول هنرمندانی منزه با شخصیت دست نخورده و نمونه­وار نیست و حتی گاه حاصل کار کسانی است که به بیماری­های اثبات شدۀ روانی، از اسکیزوفرنی تا اختلال­های خلقی همچون افسردگی و مانیا و ... دچارند. نمونه هایی مثل دیوید لینچ، وودی آلن که پیوسته زیر نظر روانپزشک یا روانشناس هستند و بارها در گفتگوهای­شان بر این امر تأکید کرده اند، یا نمونه­ای چون لارس فون تریر که سابقۀ بستری­های داوطلبانه و غیر داوطلبانه مکرر در آسایشگاه روانی را دارد، نمونه­های قابل تأملی هستند و جالب است که آثار این هنرمندان نیز سرشار از انواع عقده ها، کژ کاری­ها و فروخوردگی­های روانی است. بن مایۀ آثار وودی آلن با نگره های فروید دربارۀ عقدۀ ادیپ، اختگی و ... مطابقت تام و تمام دارد.

دنیای فیلم­های لینچ دنیایی عمیقا اسکیزوفرنیک است و جابجایی شخصیت که جلوۀ مهمی از اختلال­های جنون آمیز است یکی از دست مایه های مورد علاقۀ او به شمار می آید(نگاه کنید به بزرگرا گمشده ، جاده مالهالند و ...).

لارس فون تریر سادومازوخیسم را همچون یک موتیف شاخص در فیلمهایش به کار میگیرد(نگاه کنید به رقصنده در تاریکی،شکستن امواج،داگویل و فیلم آخرش ضد مسیح). واپسین فیلم او، ضد مسیح فیلمی عمیقا کابوس­وار و هولناک است که تاریکی فضا و تصویرهایش به حدی است که بعید است از فیلتر یک ذهن متعارف و روان متعادل گذشته باشد. نکتۀ جالب این است که کارگردانی سینما نیازمند اقتدار و توان رهبری یک گروه بزرگ است و جدا از وجه هنری­اش به دانش فنی و محاسبات دقیق در اجرا نیاز دارد. چگونه کسی که دچار اختلال روانی پیشرفته است می­تواند رویه­ای سازنده – و نه ویرانگر – داشته باشد، در حالی که ویژگی بارز این بیماری­ها سیر نزولی و پلکانی بیمار به سمت اضمحلال عقلی و روانی است؟ نکتۀ دیگر این است که در باور عام ، اغلب هنرمندان درجاتی از پریشانی و روان رنجوری را دارند. آیا این رنجوری یک اختلال است ؟ آیا هنرمند با آفرینش هنری به نوعی روان خود را تصفیه می کند؟

 

منبع : ماهنامه سینمایی فیلم






نوع مطلب : سینمایی، 
برچسب ها :

جمعه 26 شهریور 1389 :: نویسنده : آقـــای بازیگـــر
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

 
   
قالب وبلاگقالب وبلاگ