GiGaImage.com Free Image Hosting
گراند سینما - پست های تیر 1386

عباس کیارستمی | سینمایی ,

عباس كیارستمی

 

كارگردان طلایی سینمای ایران

 

 

عباس كیارستمی متولد 1319 كارگردان طلایی سینمای ایرن بعد از انقلاب اسلامی و یكی از چهره های جهانی سینمای ایران، كار خود را در سال 1349 با كانون پرورش فكری كودكان و نوجوانان شروع كرد. وی قبل از انقلاب مجموعا هفت فیلم كوتاه ساخت كه مدت زمان آن، سرجمع 245 دقیقه با میانگین 35 دقیقه در سال است. اولین فیلم كوتاه او "نان و كوچه" بود كه در سال 1349 و با تهیه كنندگی كانون ساخته شد.

اولین فیلم بلند وی در سال 1364 به نام "اولیها" و با تهیه كنندگی كانون پرورش فكری كلید خورد. كیارستمی با دومین فیلمش به نام "خانه دوست كجاست؟" در سال 1365 با تهیه كنندگی علیرضا زرین دست، در واقع كار خود به عنوان فیلمسازی متفاوت و اندیشه ورز را آغاز كرد. وی بیشترین حضور بین المللی را در بین فیلمسازان داشته و میتوان او را فیلمساز برآمده از جمهوری اسلامی قلمداد كرد. چرا كه اكثر فیلمهای بلند او محصول ارگانی رسمی و دولتی یعنی كانون پرورش فكری وابسته ابه وزارت آموزش و پرورش بوده است. مهمترین ویژگی آثار وی، غیر تبلیغاتی بودن و برخورداری از هویتی ایرانی و سادگی فرم و بیان است.

 

كیارستمی با فیلم طعم گیلاس ارزنده ترین جایزه سینمای جهان را برای ایران به ارمغان آورد. وی نخل طلای كن را در پنجاهمین دوره برگزاری اش با فیلم "طعم گیلاس" نصیب خود و سینمای ایران كرد. خلاصه داستان فیلم به شرح زیر است :

 

" آقای بدیعی در جستجوی فردی است كه در ازای دریافت پولی ، وی را دفن كند. او در جستجوی خود با افراد مختلفی رو به رو می شود كه هر كدام از زیر بار این قضیه در می روند. سرباز فرار می كند، طلبه افغانی تلاش می كند زشتی خودكشی را برای وی بیان كند و او را از این كار منصرف سازد. اما پیرمردی بنام باقری كه خود روزگاری به فكر خودكشی افتاده ولی با خوردن چند توت از فكر خودكشی درآمده است، می پذیرد كه این كار را انجام دهد. شب موعود فرا می رسد و بدیعی در محل قرار دراز می كشد. دوربین عقب می كشد و از دور ، شاهد رژه و شوخی سربازان می شویم كه یعنی زندگی و دیگر هیچ."

با برنده شدن فیلم "طعم گیلاس" كیارستمی تبدیل به كارگردانی شد كه مورد توجه همه كانونها و جشنواره ها و رویدادهای سینمایی قرار گرفت. البته جز جشنواره های آمریكایی كه او را برای حضور در جشنواره آمریكا راه نداند. همچنان كه با كارگردانهای دیگر ایرانی نیز چنین برخورد كرده اند. فیلم "طعم گیلاس" اوج بلوغ اندشگی كیارستمی است. وی پس از آن اعلام كرد دیگر در جشنواره های رقابتی شركت نخواهد كرد و یا فیلمی نخواهد ساخت تا جا برای كارگردانان جوان بازتر شود اما وسوه ساخت فیلم همچنان گریبان كیارستمی را گرفته و او همچنان فیلم می سازد. فیلم خاص و با امضای ویژه اما نه به قوت "طعم گیلاس"، "زندگی و دیگر هیچ" و یا حتی "خانه دوست كجاست؟".

 

 

فیلمشناسی عباس كیارستمی :

 

فیلمهای كوتاه : "نان و كوچه 1349" ، "رهایی 1351" ، "لباس برای عروسی 1355" ، "دو راه حل یك مساله 1354" ، "مسافر 1353" ، "رنگها 1355" ، "راه حل یك مسئله 1357" ، "بهداشت دندان 1359" ، "سفارش 1360" ، "همسرایان 1361" ، "همشهری 1362".

 

فیلمهای بلند : "اولیها 1364" ، "خانه دوست كجاست؟ 1365" ، "مشق شب 1367" ، "كلوزآپ 1369" ، "زندگی و دیگر هیچ 1371" ، "زیر درختان زیتون 1373" ، "طعم گیلاس 1376" ، "باد ما را خواهد برد 1378" ، "ده 1381" ، "ده روی ده 1382".

                                          


نوشته شده توسط آقـــای بازیگـــر در یکشنبه 31 تیر 1386 و ساعت 05:07 ق.ظ
گونه کمدی در سینما | سینمایی ,

گونه های سینمایی

گونه کمدی

گونه کمدی یکی از خاطره انگیزترین و پربارترین گونه های سینمایی است. بن مایه این گونه را خنده تشکیل می دهد، یک فیلم کمدی زمانی در رسیدن به هدف خود موفق می شود که در خنداندن مخاطبان موفق عمل کند.

فیلمهای کمدی را میتوان به دو دسته اصلی تقسیم کرد. دسته اول ، فیلمهای کمدین محور هستند که در آنها همه چیز بر مبنای یک شخصیت کمدی شکل می گیرد . دسته دوم کمدیهای "موقعیت" هستند که طی آنها یک فرد در موقعیتهای طنز و کمیک قرار می گیرد. البته در برخی فیلمها هر دو حالت وجود دارد . کمدی هم می تواند با گونه ای دیگر تلفیق شود و مثلا کمدی موزیکال با کمدی حادثه ای (تریلر) به وجود آید. همچنین خود این گونه دارای زیرگونه های کختلف و متنوعی است از جمله : کمدی اجتماعی ، کمدی ورزشی، کمدی جنایی، کمدی رمانتیک، کمدی جوانانه. در مجموع برخی از معروفترین فیلمهای کمدی عبارتند از :

  • کمدی اسلپ استیک

  • کمدی کلامی

  • کمدی ددپن

  • کمدی اسکروبال

  • کمدی سیاه یا تاریک

  • کمدیهای انتقادی یا پارودی

کمدینهای معروف

  • چارلی چاپلین

بزرگترین کشف شرکت مک سنت در عالم هنر هفتم بی شک چاپلین بود. او در سال 1914 سی و پنج فیلم کوتاه برای مک سنت ساخت. در دومین فیلم چاپلین که اثری یازده دقیقه ای به نام "مسابقات اتومبیلرانی بچه ها در ونیز" (1914) نام داشت، وی برای اولین بار شخصیت آواره کوچک خود را به نمایش گذاشت. اولین شاهکار او "آواره" (1915) نام داشت که توسط شرکت اسانی در شیکاگو تولید شد. در این فیلم نشانه های اولیه شخصیت آواره سرگردان چاپلین با آن شلوار گشاد، عصای چرخان، کفشهای بزرگ و کلاه خاص گسترش بیشتری یافت.

  • هارولد لوید

وی نیز کارش را به نوعی با مک سنت آغاز کرد. نام لوید با نقشهای خطرناکی که خودش اجرای آنها را بر عهده داشت پیوند خورده است. هارولد لوید در فاصله سالهای 1915 تا 1921 چندین فیلم کوتاه برای "هال روچ" تهیه کرد که در آنها نقش ویلی ورک و لوفسام لاک را ایفا می نمود. لوید پس از مدتی از ضخصیت دلقک و از آثار اولیه خود دست کشید و در نقش یک فرد عادی با عینک ظریفی بر چشم ظاهر شد. تاریخچه بازیگری لوید بیش از سی سال ادامه یافت. او در این دوران بیش از 200 فیلم را خلق نمود.

  • هری لنگدون

از بازیگران کمدیهای اولیه بود که با چهره کودکانه و معصومیت و شرمگینی دوست داشتنی اش به شهرت رسید. لنگدون هم با شرکت کی استون سینما را آغاز کرد. زمان شهرت و محبوبیت او بسیار کوتاه و در دوره پایانی سینمای صامت بود. با آمدن صدا به سینما لنگدون هم از خاطه ها محو شد.

  • از دیگر کمدینهای معروف می توان :

1-      باستر کیتون

2-      لورل و هاردی

3-      برادران مارکس

4-      نورمن ویزدوم

5-      ابوت و کاستلو

6-      جری لوئیس و دین مارتین

را نام برد.


نوشته شده توسط آقـــای بازیگـــر در دوشنبه 25 تیر 1386 و ساعت 06:07 ق.ظ
فرهنگ اصطلاحات سینمایی ۳ | سینمایی ,

فرهنگ اصطلاحات سینمایی

قسمت سوم

برداشت (Take) : به فیلمبرداری از یک صحنه ، برداشت می گویند. ممکن است بارها تکرار شود. برداشت می تواند نمایی چند ثانیه ای یا چند دقیقه ای باشد. برداشت ممکن است در نسخه نهایی فیلم به کار نرود که در این صورت به آن Out Take می گویند.

بلو آپ (Blow Up) : بزرگنمایی یا بزرگ کردن تصویر که در فرهنگ فیلمسازی به تغییر قطع فیلمها گفته می شود . مثل اینکه فیلم 16 میلیمتری را به 35 میلیمتری تبدیل کنیم یا از فیلمهای دیجیتالی نسخه 35 تهیه کنیم.

بــوم (Boom) : بوم میله قابل انعطافی است که میکروفون را بر سر آن نصب می کنند و برای صدابرداری به کار می رود. کاربرد آن بیشتر کمکی و نزدیک ساختن میکروفون به کاراکترهای در حال گفتگو با منابع صدایی مختلف است.

پاناویژن (Panavision) : نوعی روش فیلمبرداری برای نمایش بر روی پرده عریض است که بر روی فیلم نگاتیو 70 میلیمتری انجام می شود. سپس این نگاتیو یا روی فیلم پوزیتیو 70 میلیمتری نمایش داده می شود یا از طریق عدسی آنامورفیک روی فیلم 35 میلیمتری چاپ می گردد. در نهایت فیلم 35 میلیمتری به وسیله عدسی دیگری منبسط و روی پرده نمایش تابانده می شود.

پل صوتی (Sound Bridge) : وقتی در پایان یک صحنه یا آغاز آن، صدای صحنه بعد یا قبل روی تصاویر شنیده شود، به آن پل صوتی گویند.

پـــن (Pan) : حرکت دوربین بر محور ثابت به سمت راست و چپ مانند آدمی که ثابت ایستاده و با گردش سر حول محور گردن، به سمت راست یا چپ نگاه می کند. این نگاه ممکن است نرم و آرام یا تند و سریع باشد.

پوزیتیو (Positive) : نسخه ای از فیلم 35 میلیمتری که در لابراتور از روی نگاتیو تهیه می شود و تصویر واقعی از سوژه است.

پوشش (Mask) : پوششی که برای در معرض دید قرار نگرفتن بخشی از صحنه یا دیده شدن بخش خاصی از صحنه در دوربینهای غیر دیجیتالی تعبیه می شود. مانند نمای نقطه نظر بازیگری که با دوربین به جایی نگاه می کند. این تمهیدات اکنون در دوربینهای دیجیتالی تعبیه شده است.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


نوشته شده توسط آقـــای بازیگـــر در دوشنبه 11 تیر 1386 و ساعت 02:07 ق.ظ
نوشته های پیشین
+ نگاهی بر فیلم Elephant+ بیماری فرهنگی+ احمد آقالو+ بدون شــرح !+ نقدی بر استنلی کوبریک+ مارتین اسکورسیزی+ david lynch+ david mamet+ نتیجه نظر سنجی+ مردی که مرد!+ سرقت بانک+ بهانه ای برای نوشتن+ آل پاچینو+ چارلیز ترون+ یک جعبه مداد رنگی+ نادر ابراهیمی+ انواع موسیقی فیلم+ + نقد فیلم باغهای کندلوس+ خبر سینمایی ۱+ موسیقی به عنوان یک قدرت نمایشی+ سال نو+ هالیوود در دهه نود+ هالیوود در دهه هشتاد+ هالیوود در دهه هفتاد+ هالیوود در دهه شصت+ هالیوود در دهه پنجاه+ هالیوود در دهه چهل+ هالیوود در دهه سی+ فرهنگ اصطلاحات سینمایی ۴

صفحات: